Rozdział 1

Drrrrrrrryń !!!!

Zerwałam się z łóżka na nogi, słysząc głośny i jednocześnie wkurzający dźwięk budzika. Ledwo stojąc na nogach, wyciągnęłam rękę w stronę szafki nocnej, aby wziąć swojego iPhone'a... Odblokowałam go kodem i zauważyłam godzinę 7:00. 

- What?! - Powiedziałam w szoku sama do siebie. - Znów ustawiłam złą godzinę ? Blondynka! -  pomyślałam. 

Wiedząc, że w szkole musiałam być na 7:45, zaczęłam biegać po pokoju jak opętana, szukając czegoś do włożenia na siebie. No i znalazłam. Tego dnia ubrałam białe rurki, białą bokserkę oraz niebiesko białą bejsbolówkę... Idąc w stronę łazienki, zgarnęłam z półki jakiś pierścionek i założyłam go sobie na palca. Skorzystałam z porannej toalety, po czym wzięłam się za makijaż. Nie lubiłam mocno się malować, więc nałożyłam tylko czarno-szary cień do powiek, a rzęsy umalowałam tuszem. W pospiechu rozpuściłam włosy i szybko je przeczesałam. Wychodząc w takim stanie z łazienki do pokoju, stanęłam przed lustrem przeglądając się. Uśmiechałam się sama do siebie, będąc dumna z tego jak wyglądam, przygotowując to w 20 min. Mówiąc krótko, nie wyglądałam tak źle, a nawet wręcz przeciwnie. Jednak uśmiech szybko zniknął z mojej twarzy, gdy przypomniałam sobie, gdzie właśnie miałam iść. Na samą myśl o tej szkole, zaczynał boleć mnie brzuch. Nie to, że nie lubiłam się uczuć, ale Ci ludzie... Choć mieszkałam w NY bardzo długo, nie miałam żadnych znajomych... A może po prostu nie chciałam ich mieć? Sama nie wiem... Możecie uważać mnie za jakąś "inną", ale Ci ludzie byli po prostu...dziwni, jeśli w ogóle tak to można ująć. Miałam w tej "budzie" jedną koleżankę, miała na imię Jennifer. Dobrze się dogadywałyśmy, ale traktowałam ją tylko jako koleżankę i to daleką... Rozmawiałyśmy tylko czasami na przerwach i po szkole. Wyrywając się z zamyśleń, spojrzałam zegarek, który wskazywał godzinę 7:25. Właśnie dotarło do mnie, że zostało mi jakieś 20 min, na dotarcie do szkoły i rozpoczęcie lekcji. W pośpiechu zaczęłam szukać butów, których nie było nigdzie w pokoju.

- Przecież je tu zostawiałam - pomyślałam.

Wychodząc na korytarz, zaraz obok moich czterech ścian, również nigdzie nie mogłam ich znaleźć.

- Kurwa! Gdzie są te buty?! - Wykrzyczałam. 

Zapominając, że w domu nie jestem sama, natychmiast z dołu usłyszałam odpowiedź...

- Carly! - Pisnęła mama.

- Tak? - Zapytałam udając zdziwioną.

- Opamiętaj się! - Krzyknęła z dołu.

- Oh, przepraszam! - Krzyknęłam z grymasem na twarzy, wystarczająco głośno, by mogła usłyszeć. Miałam 16 lat i mama doskonale wiedziała, że przeklinam...w sumie to nawet nawet nie miała z tym żadnego problemu, ale nie lubiła gdy robiła to w domu. Po chwili znalazłam swoje białe Converse za kostkę... 

- Huh, w końcu... 

Wsunęłam je na stopy, podniosłam z ziemi torbę z najpotrzebniejszymi rzeczami i zbiegłam w pośpiechu po schodach. Gdy znajdowałam się już na dole, zauważyłam jak zwykle ojca z nogami na stole i puszką piwa w ręce. Na sam jego widok chciało mi się wymiotować.

- Kate do cholery jasnej, przyniesiesz mi te piwo ?! - krzyknął do mamy, która stała w kuchni.

Wyciągnęła kolejne piwo z lodówki, niosąc je ojcu.

- Proszę Panie Cody !- wykrzyczała mu w twarz.

- Hm, hm... - Odchrząknęłam wiedząc, że zaczną zaraz się kłócić...

Mama wróciła do kuchni kończąc sprzątać, jednak widziałam na jej twarzy smutek, gniew i bezsilność... Nic nowego, kłótnie w tym domu były cały czas, lecz tym razem nie miałam czasu na kolejną wojnę. Podchodząc do wieszaka, wzięłam kurtkę i zaczęłam się kierować w stronę drzwi. Przekraczając próg, krzyknęłam:

- Wychodzę!

Zastanawiając się chwilę, dodałam z niepewnością:

- Kocham Was...

Jednak nie otrzymując żadnej odpowiedzi, wyszłam do szkoły, zamykając drzwi głośniej niż planowałam. Coś mi mówiło, że czeka mnie ciężki dzień...  

I jak wrażenie po pierwszym rozdziale? :)

"W Rytmie Miłości" jeszcze nie dzieję się nic wielkiego, ale mam nadzieję, że opowiadanie zdążyło was choć trochę zaciekawić. ;)